تبلیغات
جغرافیا علم ،برنامه ریزی، زندگی و توسعه - ادامه داستان شور آباد (2)
جغرافیا علم ،برنامه ریزی، زندگی و توسعه
چابهار نگین شرق ایران
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


زندگی اطلس جغرافی ماست
که در آن نقشه استان محبت پیداست
جلگه جهد و نمکزار حسد پیدا نیست
کوه چهل چشمه عشق ارتفاعش بسیار
و فلات ایمان حول این کوه چه وسعت دارد!


نام ونام خانوادگی عبدالصمد پناد
تحصیلات:دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا وبرنامه ریزی روستایی دانشگاه خوارزمی تهران
با عرض سلام وخسته نباشید خدمت همه کسانی که از این وبلاگ دیدن می کنند وبه علاقه مندان علم جغرافیااین وبلاگ جهت گسترش ومعرفی علم جغرافیا وتبادل نظربین علاقه مندان ایجاد شده است مارا با نظرات سازنده خود در غنای مطالب وبلاگ یاری نمایید
ایمییل:samadpanad@yahoo.com

مدیر وبلاگ : عبدالصمد پناد
نویسندگان
نظرسنجی
منطقه ازاد چابهارچه تاثیری در زندگی شما داشته است(نمونه موردی مردم دشتیاری)









حتی خانه ای هم نداشتند كه این سه نفر شب را در آنجا سپری كنند و در روز از شر آفتاب سوزان كویر در امان باشند. اهالی این ده حتی غذای خودشان را با زحمت تهیه می‌كردند و به گفته ی خودشان ملخ را می‌گیرند و نمك می‌زنند و می‌خورند و اگر هسته ی خرما هم پیدا شود با دانه ی كنار آرد می‌كنند و خمی‌ر می‌كنند و می‌خورند. و لای سنگ های كوه هم علف هایی پیدا می‌شوند كه قابل خوردن است .

پور جناب : مگر گوسفند و گاو و مرغ و خروس ندارید؟

-                               نه كه نداریم . از كجا خوراكشان را بدهیم ،چند تایی مرغ و خروس داریم كه مثل خودمان بی‌دانه زنده اند . تا از گرسنگی و یا از شپشك پا به مرگ نباشند سرشان را نمی‌ بریم .

-                               گاهی هم موش صحرایی به تله می‌افتد بچه مچه ها می‌خورند .

-                               مگر موش حرام نیست ؟

-                               حرام و حلال ندارد ، برای آدم گرسنه ،‌گوشت میته هم حلال می‌شود.

-                               اینكه زندگی نشد پس از چه زنده اید ؟،

-                               والله این دور و ور نمك زیاد است ، جمع می‌كنیم و سالی دو سه بار پیله ور ها و دوره گردها با قاطر می‌آیندد و با قدری آرد ، ذرت و نان خشك و گونی و كرباس عوض می‌كنند .

لا اله الا الله . آمدیم و چیزی برای خوردن پیدا نكردید آن وقت چه می‌كنید ؟

-                               شكر خدا را .

-                               همین ؟

-                                  بله دیگر . خیلی كه زور آورد می‌افتیم و ‌می‌ریم . صدقه ی سر شما . بسته به                               تقدیر الهی است .                          

-                               الله اكبر . مگر این ده صاحب ندارد؟

-                               چرا دارد .

-                               مال كیست . اسمش چیست،؟

-                               غضنفر الا یا له . آن طرف های شیراز می‌نشیند.

-                               چرا ملكش را آباد نمی‌ كند،؟

-                               به اینش نمی‌ ارزد .

-                               لابد دو قورت و نیمش باقی است و راحتتان نمی‌ گذارد .

-                               نه خدا عمرش بدهد كاری به كارمان ندارد دلش خوش است كه ارباب است و ملك دارد

موذی نیست ، خدا سایه اش را از سرمان كم نكند.

-                               از قراری كه می‌بینم آفتاب نشینید و كشت و زراعتی ندارید .

-                               نه خدا پدرت را بیامرزد . آفتاب نشینی یعنی چه ، تو سینه ی آفتاب نشستن همان و دیوانه شدن همان .

-                               پس بهتر است بگوییم زنده به گورید .

-                               هر طور كه دلتان می‌خواهد ، مختارید اختیار ما به دست شماست ، ما غلام و چاكر شما هستیم . یك ربع بعد ، در سایه ی خشتی نیم خرابه ای رفقا روی گلیم و مفرش خودشان نشسته مشغول خوردن خوراكی بودند كه یدالله خان از خورجین در آورده و روی بقچه ای از قلمكار چیده بود.

زن و مرد و كوچك و بزرگ قدری دورتر پشت سر كدخدا ایستاده بودند و میهمان ها را تماشا می‌كردند و تمام حواسشان به غذا خوردن آنها بود و معلوم بود كه این تماشا برای آنها خیلی تازگی دارد و كیف می‌برند . رفقا تصمیم گرفتند كمی‌ از غذرا را برای خود بردارند و بقیه را بدهند به روستائیان تا بخورند چون غذا از گلوی هیچ كدامشان پایین نمی‌ رفت .

قیامت بر پا خاست . در هم افتادند . چشمشان بر خوراك هایی افتاد كه در عمرشان بو نكرده بودند.  عده ای با شتاب و عده ای دیگر با اندك متانت و خودداری پذیرفتند و دهان ها به حركت افتاده ،‌می‌ خورند و می‌جویند و دعا می‌كردند .وكدخدا جلوتر آمد كه خدا عمرتان بدهد خدا عوضتان بدهد صد در دنیا و هزار در آخرت .......

پور جناب گفت كدخدا قدری آب خنك برایمان بیاور كه تشنه ایم .

كدخدا هاج و واج گفت والله آبی كه قابل باشد نداریم .

-                               پس چه آبی می‌خورید؟

-                               این ده در قدیم الایام آب آنباری داشته كه از زور ریگ روان خراب شده و خشك افتاده است .

قناعتی هم كه از نزدیكی ده می‌گذشتند به كلی ویران است و عمری است كه لاروبی نشده است . از ته این قناعت به هزار زحمت و مرارت آب گل آلود شور مزه ای در می‌آوریم . آبمان همین است روی شن و كلوخ توی كوزه می‌ریزیم وهمی‌ن كه شوریش كمتر شد به یاد لب تشنه ی شهید كربلا می‌خوریم و لعنت بر یزید می‌كنیم .

-                               چرا وقتی باران می‌آید آبش را انبار نمی‌ كنید ؟

-                               باران كجا بود . اگر ببارد تا بتوانیم جمع می‌كنیم و خدا را شكر می‌كنیم .

-                               اینكه زندگی نشد .

-                               زندگی و مرگ دست خداست .

-                               پس آخر چرا اینجا مانده اید ؟

-                               پس كجا برویم ؟

-                               هر جا بروید بهتر از این جهنم دره است اینجا زنده به گورید .

-                               راه و چاه را نمی‌ دانیم در این حول و حوش آبادی كجا بود ؟ مال و قاطر نداریم ، خرت و پرتمان را بار چه كنیم ؟

كجا برویم كه از اینجا بدتر نباشد و بیرونمام نكنند اگر در راه نمرده باشیم . وانگهی معلوم می‌شود نمی‌ دانید كه این بیابان پر از غول و پالیس و دوالپا ست . مگر آدم جان به در می‌برد .

-                               آخر فكری باید بكنید .

-                               خدا خودش اینطور خواسته.

 

 

حالا دیگر چون اهل ده اسم دكتر زمین به گوششان رسیده است به تصور اینكه طبیب است دورش را گرفته اند . دعا به جانش می‌كنند و دوا و درمان می‌خواهند . همه ناخوش و علیلند. آدم سالم در میانشان پیدا نمی‌ شود . بیچاره انكار می‌كند كه بابا من طبیب كجا بودم ! به گوش كسی فرو نمی‌ رود و بر دعا و اصرار والتماس می‌افزایند عاقبت هر چه دوای احتیاطی داشتند توزیع كردند .

آنگاه پور جناب خطاب به كدخدا گفت :

- كربلایی عبدالله دستت درد نكند ، عجب معركه ای بر پاكردی . حالا جلو بیفت و قدری ده رات به ما نشان بده .

-                               قربان همی‌ن است كهد می‌بینید .

-                               من كه به جز سوراخ های تنگ و تاریك دود زده و عریان چیز دیگری نمی‌بینیم این به غار جانوران بیش تر شباهت دارد تا به مسكن آدمی‌زاد.

-                               همی‌ن است كه می‌بینید .همی‌ن جا به خاك می‌فتیم و همی‌ن جا به خاك می‌رویم .

-                               پس قبرستانتان كجاست ؟

-                               قبرستانمان كجا بود . پشت ده گودالی است مرده را با لباس همانجا چال می‌كنیم و رویش خاك می‌ریزیم و قدری هم خار و خاشاك و سنگ سنگین می‌گذارم كه جانور در نیاورد و بخورد و برایش فاتحه می‌خوانیم .

-                               حمام چطور ؟

-                               اسمش را شنیده ایم . نداریم ، خودمان را با شن و خاك پاك می‌كنیم . كم كم شب فرا رسید . چاره ای نبود جز اینكه در پای همان دیوار در كوچه بخوابند . كدخدا هم خداحافظ گفته مرخص شد.

دهاتی ها رفتند تو لانه هایشان و بدون آنكه روشنایی و چراغی به چشم بخورد صداهاخوابید. ونگ ونگ بچه ها قطع شد و انگار نه انگار كه در آن حول و حوش تنا بنده وزنده و جانداری وجود دارد.

رفقا هم هر طور بود برای خود بستر و بالشی تعبیه كردند و پهلو به پهلو در زیر آسمان شبانگاهی دراز كشیدند شكوه و زنده و فروزان كه مانند ان را در بیداری بلكه خواب هم هرگز ندیده بودند.

آسمان پر شكوه و بی نهایت زیبا بود ولی سر انجام خواب غالب آمد و یاران به خواب رفتند و خوش خوابیدند .

افسوس كه پس از چند ساعتی ، سرما كه در  موقع شب در دشت و بیابان شدت می‌یابد دوستان را از خواب خوش بیدار ساخت . ماه در آسمان بالا آمده بود و نور سفید وصف ناپذیری بر زمین و زمان می‌تابید چنان كه پنداشتی برف آمده است و هوای صحرای بی كران را مانند دریا به رنگ آبی كم رنگ در اورده بود.

دوستان برای رفع سرما به هم نزدیكتر شدند و سر انجام كار به جایی كشید كه یكسره قید خواب را زدند و حتی غمخار در صدد آتش زدن به سیگاری برآامد.

چشم ها را به آسمان دوخته بودند و میل حرف زدن نداشتند كم كم ستاره ی صبح كه به ستاره ی «كاروان كش » می‌خواندند. در صفحه ی آسمان نمودار گردید مدال پر شكوه افتخاری بود كه بر سینه ی آسمان نشانده بودند . ساعت چهار و نیم بود كه هوا به كلی روشن شد و درست در ساعت چهار وپنجا و پنج دقیقه خورشید مانند طشتی از آتش در صفحه ی افق نمودار گردید و چنین آفتاب ظالم و سفاكی با هیبت استقامت ناپذیر خود صلای بیداری داد و رفقا بر پا خاستند . حالا دیگر موقع اجرای برنامه ی ماموریت فرا رسیده است ، برنامه های چاپی مفصلی كه از دفتر برنامه ی جمعیت كلید داران به هیئت اعزامی‌ داده شده دارای مواد بسیاری است و ماده ی سیزدهم آن در باب « سخنرانی » است . باید به هر دهی كه می‌روند برای دهاتی ها یك رشته سخنرانی ایراد نمایند . پس از قدری آری ونه و تعاریف و گفت و شنود بنا شد سخنرانی اول با دكتر زمین نیا باشد . كدخدا به امر پور جناب اهالی را خبر كرد و همه جمع شدند . در پشت دهكده در جوار همان قبرستان كذایی محوطه ای را محل سخنرانی قرار دادند و دكتر زمین نیا در پشت قطعه سنگی مسطح اوراق خود را برای ایراد سخنرانی حاضر ساخت.

پور جناب پشت آن تخته سنگ رفت و جلسه را افتتاح كرد ومنظور هیئت را به اختصار شرح داد دكتر زمین نیا  و به رسم و شیوه ی امریكاییان معتقد است كه هر كس باید در كار فنی تخصص داشته باشد و پا از گلیم خود درازتر نكند و در رشته ی خود كار بكند و در همه جا تكرار می‌كند كه «پالانگری بر غایت خود- بهتر ز كلاهدوزی بد» و از این موضوع خطا به و سخنرانی خود را در باب مناسبات علم روانشناسی با كشاورزی اعلام نمود و سخن را بر نطفه و منی « كوروموزون » و «ژن» والحاق و الصاق انها باهم جدایی و انفصال و انقطاع و «موتی شن » و «مول تیپ لی كی شن »1 آن كشانیده و از گفته و فرمایشات بزرگان علم الحیات و « بیو لو گ » های نامدار شواهد مبینی بر صحت مطالب خود آوردكه ناگهان فریاد زنی كه بچه ای در بغل داشت  بلند شد كه « وای ، خاك بر سرم ، سر تا پایم را خیس كرد . ای بچه الهی خیر نبینی » و بچه به دوش جمعیت مستمعین را بر هم زد و ناپدید گردید. دكتر هم وقتی دید دارد یاسین به گوش چهارپایان دو پا می‌خواند اصراری نورزید و دم صحبت را همانجا برید و صدای صلوات هم بلند شد و جمعیت در هم ریخت ومتفرق شد و نطق غرا به همانجا خاتمه یافت.

آقایان غمخوار و پور جناب همچنان مصلحت دیدند كه انجام این ماده از برنامه را كوتاه بیاورند و برماده ی چهار دهم ببردازند كه عبارت بود از « تبادل نظر درباره ی ملاحظات و مشاهدات در

 محل » . كمیسیون را در گوشه ی دنجی تشكیل دادند و ماده ی مزبور را مطرح كردند . پور جناب با اظهار تاسف از پیش آمدی كه جریان سخنرانی را منحرف ساخته بود چنین گفت: « بر طبق دستور مركز ما موظفیم كه در هر ده و قریه ای كه می‌رویم دست كم سه شبانه روز بمانیم و با جدیت هر چه تمام مشغول تحقیق و مطالعه و جمع آوری اطلاعات و آمار باشیم ولی تصور می‌كنم در اینجا همین یك شب و نیم روز كاملا كافی باشد . استدعا از آقایان محترم دارم كه مشاهدات و مطالعات و نظر و عقیده ی خود را بیان فرمایید تا معلوم شود چه به فكرشان رسیده است و چه پیشنهادهایی دارند تا بنده هم نظر خود را به عرض برسانم و نتیجه بدست آید و تكلیف تهیه ی گزارشی به مركز معلوم گردد.

دكتر زمین نیا كه عشقی به نطق كردن داشت گفت : « رسیدگی به روحیات هر جماعتیكه در

 بحبوحه ی جریان جهش است در چنین مدت كوتاهی امكان پذیر نیست » . بررسی به اوضاع و احوال روحی و جسمی‌ و شرایط اجتماعی و اقتصادی و ویژه ی فرهنگی و تعلیم وتربیتی این جماعت محتاج بر زمان بیشتری است .

غمخوار معلوم بود كه نطق خود را زیر چاق و حاضر دارد و دست به یراق است سخن را قاپید و گفت « روح سالم در بدن سالم » . رفیق محترم ما بیشتر به جنبه ی روحیات این مردم پرداختیم ولی من معتقدم كه جنبه ی جسمانی آنها دارای اهمیتی بیشتر است . در حدیث معروف « العلم علمان ، علم الا بدان و علم الادیان » هم بدن قبل از دین كه جنبه ی روحی دارد آمده است 1 پرورش جسم هم به ورزش بسته است. نیاكاان نامدارما اسب سواری را از جمله ی اصول تربیت می‌شمرده اند .

ورزش را باید سر فصل هر برنامه ای قرار دارد . من معتقدم كه برای اهالی « شور آباد » و هكذا دهات دیگر این كشور باید « استادیوم » های بسیار مدرن و مجهز بسازیم . لازم نیست مثل عمارت سنا مجلل و شاهانه باشد خیر ابدا . من طرفدار سادگی هستم . هر چه ساده تر بهتر سعادت و سلامت در سادگی است ولی اگر یك استخر مختصری هم برای شناوری داشته باشد البته بهتر است بدیهی است كه ورزش تنها كافی نیست و درس و مكتب هم لازم است ولی محل درس باید بر طبق اصول بهداشت ساخته شده باشد و تمیز باشد روشن باشد و هوا داشته باشد . در فرنگستان برای كلاسهای درس شیشه های مخصوصی به كار می‌برند كه مانع عبور اشعه ی فوق بنفش نیست و برای صحت و تقویت مزاج كودكان بسیار سودمند است و حتی شیری را هم كه در دبستان ها مجانا هر صبح و عصر به شاگردان می‌دهند به كمك همین اشعه ی مقوی می‌سازند . ما چرا نكنیم ؟ چه كمتر از دیگران داریم ؟ ما دارای گذشته ی درخشانی هستیم . « ماییم كه از پادشاهان باج گرفتیم ».......

بچه ی امروز ، مرد فردا ست و سرنوشت كشور و میهن در دست نسل جوان است نمی‌ شود

 نمی‌ شود را باید كنار گذاشت . مگر ناپلئون نگفته كه  غیر ممكن و نمی‌ شود در فرهنگ من نیست ! ما مردم قرن بیستم و فرزندان عصر آتوم هستیم .

ببینید ژاپن در اندك مدتی به كجا رسیده است . ما چرا نباید برسیم ؟ اگر بخواهیم می‌رسیم . خداوند نعمت خود را به ما اهل ایران تمام كرده است . مردم ایران هم به تصدیق دوست و دشمن ، با هوش ترین مردم دنیا هستند . خود از یك نفر فرنگی مطلع كه تازه فارسی یاد گرفته بود و خیال می‌كرد « حرامزاده » یعنی باهوش ، شنیدم كه می‌گفت « ایرانی خیلی خیلی حرامزاده » . همت لازم است . با همت می‌توان كوه را از جا كند . اگر گوشمان را به در و دیوار این مملكت بچسبانیم صدایی كه از این خاك به گوشمان می رسد می گوید گرسنه ایم و زمین تشنه آب می‌خواهد نه كمیسیون و هیئت اعزامی‌ و مطالعه و سخنرانی و برنامه و نظامنامه و صدها نامه های غریب و عجیب دیگر .

     «رمق مانده ای را كه جان از بدن       در آید چه سود انگبین در دهن»

خودتان تصدیق می‌فرمایید كه در فرمایشاتتان پای اگر و مگر زیاد در میان می‌آید و خودتان هم می‌دانید كه معروف است « اگ را با مگر تزویج كردند از آنها بچه ای شد كاشكی نام »1 . من قربان شما می‌روم و تمام فرمایشات عالمانه ی شما را می‌بوسم و بالای چشم می‌گذارم اما آیا فكر

نمی كنید كه این مردم گرسنه اند و نان می‌خواهند برهنه اند و لباس لازم دارند بیمار ند و دوا می‌خواهند . در همین اواخر در كتابی به اسم « خاك و آدم » خواندم كه یك نفر از مومنین و دانشمندان هند كه از شاگردان گاندی است و از مالكین بزرگ زمین گرفته و به دهقانهای فقیر می‌دهد گفته است « اولین وظیفه ی حكومت آن است كه به مردم نان بدهد و همین كه نان به همه رسید آن وقت می‌نشینیم و در باب شیر و كره و میوه هم قرار لازم را می‌گذاریم و فعلا باید كوشش نمود كه به تمام افراد ملت نان و آب برسانیم و برای رادیو و بسط فرهنگ و غیره بعدا فرصت كافی خواهیم داشت ».

دكتر به صدا در آمده گفت از این قرار سر كار معتقدید كه مملكت ما خیلی چیزهای دیگر را لازم ندارد. مگر این ممكن است . چنین چیزی امروز محال است .

پور جناب گفت عزیزم من كی گفتم چیزهای دیگر لازم نیست . البته كه لازم است .

    « تكیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف    

                                            مگر اسباب بزرگی همه آماده كنی »

من می‌گویم كه برای اكثریت مردم ایران آب و نان و لباس و منزل فعلا امروز از چیزهای دیگر لازم تر است .

غمخوار در میان صحبت دویده گفت آخر باید انصاف داد كه تمام دهات ما هم كه مثل این شور آباد نیست . دهات آباد و معمور هم زیاد داریم .

پور جناب سر را به علامت تصدیق تكان داد و گفت الحمدالله صدالحمدالله ولی باید تصدیق نمود كه این جورش هم متاسفانه پر كم نیست .

غمخوار گفت: راستش این است كه من دارم با شما هم عقیده می‌شوم و فكر می‌كنم كه همین مردم اگر سر و سامانی پیدا كنند و سرشان به كلاهشان بیرزد همین كه دستشان به دهنشان رسید و آبی زیر پوستشان رفت خودشان به صرافت طبع به خیلی فكرها خواهند افتاد و خیلی از كارها را از پیش خواهند برد. من یقین دارم همین كه شكمها سیر شد و مردم به آب و نان رسیدند خودشان اول كار كه می‌كنند راه انداختن اسباب درس ومشق است برای بچه هایشان . آن وقت معلم و كلاس و كتاب و قلم و كاغذ هم پیدا خواهد شد .

دكتر گفت به شرط امنیت و عدالت . پور جناب گفت آی قربان دهانت ولی امنیت و عدالت ریتین حیات اجتماعی هر آدم و هر قوم و ملتی است و حكم هوای آزاد ونفس كشیدن را دارد و لزوم و ضرورتش در هر كاری به قدری روشن و بدیهی است كه احتیاجی به تذكار و تصریح ندارد . دكتر گفت راست می‌گویید . مشكل كار ما مردم ایران خیلی آسانتر از آن است كه ما می‌پنداریم اما همه  اینها به جای خود آخر ماموریت داریم كه با همین اعتبار مختصری كه در اختیارمان گذاشته اند اسباب با سواد ساختن اهالی این ده را فراهم بسازیم .

پور جناب گفت :وشما مطمئن باشید كه اهالی همین «شور آباد » بیشتر از چهار صد پانصد كلمه از زبان فارسی نمی‌ دانند و بیشتر حرفهای ما را اصلا نمی‌ فهمند تازه با سواد هم بشوند پس از صباحی هر آنچه یادگرفته اند فراموش می‌كنند .  دلم می‌خواهد خیال نكنید كه من اهل حدیث و آیه نیستم ولی وقتی می‌بینیم هزار سال پیش كه هنوز صحبت این حرفها در میان نبود ، یك نفر پیدا شد وگفت « و كادالفقران یكون كفرا » بی‌نهایت تعجب  كنم و برایم شكی باقی نمی‌ ماند كه واقعاً شكم گرسنه ایمان نمی‌ شناسد . دكتر هم با آن كه سعی  داشت خود را با خونسردی انگلیسی ها و امریكایی‌ها نشان بدهد نتوانست جلو تأثیر خود را بگیرد و گفت:  بله ، درست است ، مردم وقتی زیر بار دولت و حكومت كه به فكر آنها نیست و غمشان را نمی‌ خورد ، نخواهند رفت كه گرسنگی مجالی بدهد  بتوانند فكر كنند و رمقی داشتند باشند كه صدایشان را بلند بسازند . پیشنهاد می‌كنم ، حالاكه چنین شد و هر سه نفر به یك نتیجه رسیده ایم ، این پولی را كه  اختیار ما گذشته اند بین اهالی ده سرانه تقسیم كنیم و بدون فوت وقت به تهیه‌ی گزارشمان بیپردازیم .

پور جناب گفت ای بابا ، پول به چه دردشان می‌خورد . پول كه وصله ی شكم نمی‌ شود . این زبان بسته ها دكان و بازاری ندارند ¸دور تا دورشان  تا چشم كار می‌كند بیابان است . پولی هم به دستشان برسد ، بالاخره از میان خواهد رفت .

سرگرم صحبت و گفتگو بودند كه ناگاه هیاهویی از جانب ده برخاست . مثل اینكه آتش درده افتاده باشد و یا لشكر مغول هجوم آورده باشد ، زن و مرد و پیرو جوان چماق به دست . فریاد كنان و دیوانه وار نزدیك می‌شدند. فریاد می‌زدند كه دیاالله ، بروید  دیگر چشممان صورت منحوس شما را نبیند ، گورتان را گم كنید و الا هرچه ببینید از چشم خودتان دیده اید .  دیالله ، همین الآن ، همین الساعه . چند تن از جوانان چوب به دست جلو آمدند كه حمله بیاورند ولی كدخدا كه خودش نیز از لحاظ خشم و جنون  دست كمی‌ از دیگران نداشت ، به میان افتاد و هر طور كه بود جلو آنها را گرفت .

وقتی كاشف به عمل آمد ، معلوم شد زن آبستنی كه گویا سیده هم بوده خواب دیده است كه شكمش شكافته است و از شكمش سه تا افعی سیاه شاخدار بیرون آمده است و پیرزنی به نام ننه حاجیه كه در شور آبادفالگیر و كف خوان است و اهالی ده اعتقاد كامل به او دارند و می‌گویند كه آینده و گذشته را مانند آیینه می‌بیند و غیب می‌گوید و خوابها را تعبیر می‌كند و¸در تعبیر هایش هرگز سرمویی خلاف دیده نشده است ، خواب آن زن را چنین تعبیر كرده است كه این سه افعی سیاه شاخ دار همین سه نفر آدم نا شناس هستند كه وارد ده شده اند وزعفرجنی آنها را فرستاده است و هر دقیقه كه در ده بمانند برای اهالی شوم است و وبا و طاعون خواهند آورد و باید هر چه زودتر بیرونشان كرد و اگر نخواستند بیرون بروند ، خوننشان مباح است .

یاران با دستپا چگی هر چه تمامتر بار و بنه را بستند و بار كردند و شور آباد را با مردمش به خدا سپردند و شتابان راه بیابان را در پیش گرفتند . روز سوم به دهكده ای رسیدند كه در آنجا آب و  نان بدست می‌آمد . اطراق كردند و گزارش را نوشتند و هر سه نفر امضاء كردند و باز به راه افتادند .

یازده روز بعد با هزار زحمت و خون دل به طهران رسیدند ولی وقتی پس از استحمام و اصلاح زلف و ریش برای تقدیم گزارش به مركز جمعیت (( كلیدداران سعادت ملی)) رفتند ، دیدند جاتر است و بچه نیست . انرژی از آن دستگاه باقی نمانده بود . معلوم شد دولت تغییر كرده است و جمعت منحل شده است و دولت جدید درصدد تأسیس جمعیت و دستگاه تازه ای است به مراتب معتبر از جمعیت سابق .





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
عبدالصمد پناد
شنبه 23 بهمن 1389
دوشنبه 25 بهمن 1389 11:09 ق.ظ
آقای پناد خسته نباشید. و واقعا سپاسگزار که بالاخره یه نفر دیگه هم پیدا شد که بخواد ادبیات رو با جغرافیا تلفیق کنه. این داستان به درد همه ی بچه های برنامه ریزی روستایی میخوره و موافقم همه بخونن و بشینیم تو کلاس در موردش صحبت کنیم. خیلی جالب بود که جمالزاده صد سال پیش شرایط رو اینطور توصیف کرده و الان هم دست کمی از این نداره. بسیار عالی و به جا بود. توصیفات متن خیلی جالب و کلمات فولکلوری که استفاده شده بود، واقعا ادبیات مشروطه و اون حدودها رو برام زنده کرد.
فقط کاشکی نزدیک پایان داستان یه توقفی میکردی و می گذاشتی خواننده ابتدا خودش داستان رو در ذهن تمام کنه، بعد تو ادامه میدادی. ولی بهرحال اینکه متن ادبی جغرافیایی رو برگزیدی و برای ما هم گذاشتی واقعا هنرمندی.
خیلی متشکرم از لطفت نسبت به دوستان
عبدالصمد پناددرود بر شما که مطالب را کامل می خونید
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.




پیوند روزانه
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
به سایت ما خوش آمدید
نام و نام خانوادگی      
آدرس ایمیل      
کلیه حقوق این وبلاگ برای جغرافیا علم ،برنامه ریزی، زندگی و توسعه محفوظ است